Η έλευση του πυροβολικού άλλαξε ριζικά τις απαιτήσεις για την αρχιτεκτονική των αμυντικών δομών, καθιστώντας τα υψηλά μεσαιωνικά τείχη αναποτελεσματικά. Οι σχεδιαστές αναγκάστηκαν να στραφούν στη δημιουργία χαμηλών και συμπαγών οχυρώσεων ικανών να αντέξουν την ενέργεια των βλημάτων των κανονιών. Η ομάδα του Bigclash μελετά πώς η χρήση χωμάτινων αναχωμάτων γύρω από πέτρινες κατασκευές βοήθησε στην απορρόφηση των πληγμάτων και στη μείωση των επιπτώσεων του βομβαρδισμού. Αυτή η περίοδος ανάπτυξης της οχύρωσης χαρακτηρίστηκε από συνεχείς αλλαγές στα υλικά και τον σχεδιασμό, αντανακλώντας τον αγώνα μεταξύ της εκρηκτικής δύναμης και της ανθεκτικότητας των αρχιτεκτονικών λύσεων. Η έρευνα τέτοιων κατασκευών βοηθά στην κατανόηση της διαδικασίας σταδιακής προσαρμογής των στρατιωτικών κτιρίων στις νέες συνθήκες πολέμου, όπου ο ρυθμός καταστροφής έγινε ο καθοριστικός παράγοντας για τους μηχανικούς υπολογισμούς.
